خُتَن

2012-01-10T15:28:00.000-08:00

مامان به حساب ِ کانون پرورش فکری پول ریخته بود ، هر چند وقت یه بار که یادم نمی آد یه ماه یه بار ؟ دو ماه یه بار ؟ برای ما از پست یه بسته می اومد . من فقط انتظار می کشیدم . هیچ وقت هیچ کس رو تو این سال ها پیدا نکردم که این خاطره رو بلد باشه و بتونم پا به پای خودم ذوقش رو ببینم . پست ، برای من و الی چیز ِ غریبی بود . الانم غریبه . الانم اگر برام نامه بیاد جیغ می کشم . شاید جیغ نکشم ، اما چشمام حتمن برق خواهد زد . اون پاکت ِ قهوه ای ، اون پاکت ِ قهوه ای ِ کانون برای من و الی همه چیز بود . من الکنم در بیان کردنش . من از حس ِ کشف کردن حرف می زنم . از له له زدن برای کتابایی که از بازیشون با خودمون خوشم میومد . از اینکه فقط می دونستن ما گروه ِ سنی ِ الفیم یا فوقش ب . بعد اتفاقی سر و کله شون تو خونه ی ما پیدا می شد . از لحظه ای حرف می زنم که دنیا توی دستای من بود . وضوح ِ این خاطره و رنگ ِ قهوه ای ِ کاغذ ِ گرافش گاهی منو خل می کنه . دلم می خواد برگردم . فقط برگردم و یک بار ِ دیگه مثل ِ همون روزا کله مو ببرم تو کاغذ ِ پست تا مطمئن شم که چیزی تهش جا نمونده

2011-11-23T13:09:00.000-08:00

ظهر ، عینک به چشمم بود . لباس ام را در آوردم . چیز ِ خوبی روی تنم ندیدم . گودی ِ کمر . آغاز ِ روز ، با زوال همراه بود . غصه ی گودی ِ کمر داشتن یک چیز است . ندانستن ِ خودت ، یک چیز ِ دردناک ِ دیگر . روز ِ من با گودی ِ کمر آغاز شد . هی تا شب پشت ام را پر کردم با بالش ِ کوچکم . خم اش کردم به جلو ، که مثلن قوس داشته باشد و نرود تو . فکر کردم می شود با این کارها یک شبه درستش کرد ، همان طور که یک روزه دیدمش

شب دارد تمام می شود . شب دارد صبح می شود . به گودی ِ کمرم سلام می کنم . می گویم صبح بخیر گودی . بیریخت . یکّاره . پذیرفتمش . نشاندمش کنار ِ گواترم ، ماه گرفتگی هام و دندان های پر شده ام

2011-11-13T04:00:00.000-08:00

خانومه هی تکرار می کرد : من دارم همه رو دلداری می دم ، یکی نیست منو دلداری بده . بعد می خندید ، تا بگه در برابر ِ این ناعدالتی آدم ِ خونسردیه یا شایدم می خواست بگه متوقع نیست در واقعیت . نمی دونم . اما من اون لحظه با خودم گفتم : چه گل درشت

یک ساعت ِ بعدش من آدمی بودم که خانومه رو درک می کردم . دلم می خواست بشینم رو یکی از نیمکتای اون پارک . روبروی شهر ِ کتاب . یه نفر بیاد با ماشین دنبالم . اتفاقی که یکبار و فقط یکبار تو دوران ِ دبیرستان اتفاق افتاد . پدرم اومد دنبالم . دلم نمی خواستش . گفتم برو . بعدها سر ِ این خاطره زیاد گریه کردم . پدرم رو دک کرده بودم . بعدها تصور ِ اینکه بابام توی اون لحظه تو ماشین ِ آبی ِ ارزون قیمتش چقدر تحقیر شده بود رهام نکرد . تصویر ِ رفتنش ، خسته و مغشوش از پشت ِ سر . وجدانم همیشه درگیرش بود . حتی روزایی که سخت از پدرم دلگیر بودم باز حساب ِ اون خاطره رو از آزارهاش جدا می دیدم . احساس می کردم این خاطره مربوط به من نبوده . اما من از آن ِ خودم کردمش . فکر می کردم و هنوزم می کنم که آدما نباید نباید نباید هیچ کجا نادیده گرفته بشن . و چرا نشد پیچ ِ این اخلاقو تو خودم سفت و محکم کنم . خیلی جاها نادیده گرفتم آدمای نزدیکمو . خلاصه . من منتظر بودم . راه رفتم . راه رفتم . راه رفتم . پدرم زنگ زد . مکث کردم . گوشیمو جواب دادم . پرسید قبول شدی ؟ گفتم قبول شدم . گفت باریکلا . مبارکه . مبارکه . تو یه همچین روزی کسی زنگ بزنه بهت که تمام ِ زندگیت از دیالوگ داشتن باهاش فراری بودی . قطع شد . دوباره و سه باره زنگ زد . براش تعریف کردم همه چیزو . باید برای کسی می گفتم که افسر ازم دوبل و دور دو فرمون خواست . باید می گفتم من بین ِ آدما تنها کسی بودم که دفعه ی اول قبول می شدم و اتفاقن اون آدم باید کسی می بود که تو دلش نمی گه چه از خود راضی . روز ِ خوبی نبود . روز ِ خیلی بدی بود

2011-11-05T16:03:00.000-07:00

برگشتم خونه . رد ِ اشکام مونده بود رو لپام

2011-10-30T14:13:00.000-07:00

سر ِ راه ِ خونه از عطاری چوب ِ دارچین و زنجبیل ِ قشنگ خریدم

بارون میاد

الی اما هنوز باهام قهره

2011-10-30T02:37:00.000-07:00

نگا کن
Temps Nuageux
Omelette aux champignons
آخه
Pourquoi es-tu triste ma chérie ?

2011-10-28T12:49:00.000-07:00

بعضی وقتا

خُب

واقعن مهم نیست روزمرگیم برای دیگران

2011-10-21T07:43:00.000-07:00

من یه ماهی تو شکمم دارم

2011-10-21T04:18:00.000-07:00

شاید یک نفر یک جایی تو ادبیات نوشته باشد "سرم بازار ِ مسگرهاست" و ما خوانده باشیم و لذت برده باشیم از تشبیه اش . ولی من ، هر شب که می خوابم توی گوش ِ راست ام بار ِ تیر آهن خالی می کنند . اوایل فکر می کردم چون کامیون ها شب-ها تردد می کنند یک جایی دور-تر از مجتمع برای ساختمان سازی ِ صبح ، نیمه شب تیر-آهن ها را روی زمین می اندازند . مداوم و ریتمیک . اما این موضوع هر شب تکرار شد . بعضی وقت ها که گوش هام سوت می کشند لاله ی گوشم را خم می کنم توی سوراخ ِ گوش ام و هی با سبابه ام نگه می دارم تا سوت اش تمام شود . اوایل همین کار را با بار ِ تیر آهن می کردم . جواب نمی داد . شب ها یاد گرفتم با همین صدا بخوابم . خیلی که آزار می دیدم از صداش ، روی پهلوی راست ام می خوابیدم تا صدا را خفه کرده باشم . یک بار حتی گریه کردم از سر و صداها . بعد یاد ِ بازار ِ مسگر ها افتادم . فهمیدم اگر کسی جایی می نویسد سرش بازار ِ به آن شلوغی ست ، اصلن جای لذت بردن ندارد . با این صدا کنار آمدم . مثل ِ دندان درد ام که وقتی یک هفته ادامه پیدا کرد ، روز ِ هشت ام دیگر برام مسلم شده بود که آدم در حالت ِ عادی همین قدر درد می کشد و خودم را آماده کرده بودم برای تحمل اش تا پایان ِ عمر . الان می دانم اگر بروم مثلن گوش ام را شستشو بدهم این صدا خواهد خوابید . ولی آنقدر چل و دیوانه ام که وقتی سازگاری را به حد می رسانم ، دیگر به حل و فصل ِ مشکل ام فکر نمی کنم . این جوری ست که حالا بار ِ تیر آهن-وار ِ مشکلات / غم-ها / ناهماهنگی ها را با سازگاری ِ معروف ام ، کنار ِ خودم ، توی خودم نشاده ام و به وضوح می دانم بوی گند ِ این تلنبار شدن ها یک روز کل ِ زندگی ام را بر می دارد . می دانم .

2011-09-16T04:58:00.000-07:00

دیشب ، تو مهمونی

یه پیرزن برام دو تا ترانه ی فرانسوی خوند

گفت توی14 سالگی اونا رو حفظ کرده

از مامان پرسید وقتی سر ِ من حامله بوده

چیا خورده

بعد نشستیم با هم از جام جم یه سریال ایرانی دیدیم

زیرنویس اینگیلیسیشو می خوند

به سریال توجه نمی کرد

گاهی نگاهمون می کرد و در مورد ِ زیرنویس نظر میداد

از من پرسید

مالک ِ اشتر کی بوده ؟

گفتم یار ِ حضرت ِ علی

گفت مرد ِ خوش اخلاقی بوده؟

گفتم واقعن نمی دونم

گفت ستون فقراتم کج شده . شبی 3 تا قرص می خورم

خواب و چربی و

سومی رو نگفت

پیشنهاد داد فیلم ِ جدید ِ سینما رو ببینیم

گفت اسم ِ فیلم آلزایمره

بازیگرای خیلی خوبی داره

الهام ِ پاوه نژاد و امین ِ حیاتی

هیچ کس بهش نخندید

2011-09-07T05:13:00.001-07:00

هیچ کس نیست

2011-08-31T02:33:00.000-07:00

اونور

پشت ِ در

دعواست

باز

فکر ِ رفتن به سَرَمه

2011-08-15T15:52:00.000-07:00

برو بیرون کک مکی ، تنهام بگذار

صفحه ی 56

2011-08-11T15:39:00.000-07:00

مالسکین ِ تقلبیم زیر ِ بالشمه
گردن-درد حس ِ زوالمو تشدید می کنه
عمو دستشو می ذاره رو پام
چشمک می زنه که بی خیال غِزی
غذای تو بشقاب تاره
دفترمو از زیر ِ بالشم بر می دارم
توش می نویسم
پوک و احمق و ضعیفم

2011-07-20T10:28:00.000-07:00

Did you realize no one can see inside your view ?

2011-07-10T11:30:00.000-07:00

چرا چنین بی صبرانه
چشم دوخته ام به تعویض ِ لاستیک ؟

برتولت برشت

2011-07-10T04:52:00.000-07:00

زندگی ای که خلاصه شده تو کار ، درس ِ نصفه نیمه . تشنج . تعصب . نفس تنگی . افسردگی . غم و اندوه
هیچ منظره ی تمیزی توی رویاهای شخصی ِ من نیست

2011-06-25T02:22:00.000-07:00

خونه
خیلی
دوره

2011-06-25T02:09:00.000-07:00

آخرین سوال ، این بود که
آخرین کتابی که خوندید چی بوده ؟
با تعجب نگام کردن
تک و توک پرسیدن : نمره هم داره ؟
گفتم : خیر
مثل ِ خانوم معلما گفتم خیر
می خواستم بدونن اما ، که کتاب خوندن چقدر مهمه

نوشته بود بابا لنگ دراز
یازده شو کردم یازده و نیم
خندید

2011-06-13T16:10:00.000-07:00

من دلم بارون می خواست . امروز . عصر . روی تختم . سم از بچه ای می گفت که دستهاش مث ِ گرز ِ رستم و کبود و زخم و . . یاد ِ مام-بزرگ افتادم که دوستش داشتم . که انقدر بی گناه رفت و حالا مرد یکجوری هوس ِ زن گرفتن افتاده تو جونش ، که من گاهی برای مامان فاطمه گریه می کنم . برای اون چند باری که من دست هاش رو گرفتم و از کوچه ی تاریک و شیبدار با هم رد شدیم . از پله های برفی پایین اومدیم . که من یک شب خواب دیدم که باز دست-هاش توی دستهام و می برمش . می برمش . سم از دختر ِ بی سواد ِ افغان می گفت که همش می خنده . روی تخت ِ بخش ِ کودکان . من یاد ِ خودم می افتادم که وقتی مام-بزرگو نشوندن رو ویلچر ، پس ِ سرش رو دیدم که خالی شده بود و هق . هق . هق . هق . اون گفته بود من خوب میشم . من خوب میشم . همین قدر با تاکید
موهام رو برای اولین بار که چیدم ، بهم گفت واااای . و تا حالا مام بزرگ ِ شما وقتی قیافه ی شما رو دیده گفته وای ؟ وای ِ از سر ِ ذوق . نگفته . نگفته . من اون روز ، توی اون اتاق گفته بودم وای و زار زده بودم . یکی موی پیرزن رو چیده بود
رحیمه ی سمانه امیدواره . مادرش توی جنگ کشته شده . پدرش زن گرفته . زن از بچه ی مریض بیزاره . رحیمه تو اتاق ِ غصبی ِ نزدیکی های امام زاده قاسم با مادربزرگ زندگی می کنه . حالا که نه . حالا که رو تخت ِ شهدای تجریش . سمان گفت شگفته زده ست از امیدواری . از ایمان . از مامان ِ زینب . از دارو قرمزها . که بچه ها چقدر درد می کشند روی اون تختای غژغژی . که بچه ها چرا ؟ که چرا دست ِ محمد رئوف سرطان گرفته . اون همه قرآن بالای سر ِ زینب ، اون نمازا ، از کجا میان . ما چرا به این آدما حسودیمون شد امروز ؟ به ایمان . به ایمان و آرامش . به مام-بزرگم که ناله نمی کرد . که غر نزد . و تا مامان امیدواری می داد ، و زخمای چرکی رو نمی دید و می رفت و می بوسید ، مامان فاطمه زیر ِ لب زمزمه می کرد ، خدا رو شکر . و چرا خدا رو شکر ؟ آخ . آخ از ایمانی که منو این همه متاثر می کنه . از مشهدی که محمد رئوف رفت وقتی دکترا گفتن دستش باید قطع بشه . از شفا . که نگرفته هنوز . سم به رحیمه سواد یاد میده . روی تخت ِ بیمارستان . ما ؟ کدوم یک با دستای باد کرده ی کبود ، با پاهای بی قدرت و چشمهای ورم-دار . با درد . سواد یاد می گیریم ؟ کدوم یک از ما هنوز دلش می خواد فیلم ِ ایرانی ببینه روی تختی که بوی الکل میده . پفک بخوره . فیرنی بخوره ؟ فیرنی ِ داغ
نه
نومیدْ مردم را
معادی مقدّر نیست

2011-05-21T10:39:00.000-07:00

و گلای ملافه م یکی یکی شور می شدن . مامان برام عرق بیدمشک آورد

2011-04-30T13:20:00.000-07:00

دلم می خواست امروز به تک تک شاگردام کادو می دادم
و بهشون می گفتم روزتون مبارک
و دستاشونو می گرفتم
تا بدونن دستاشون مهمن

2011-04-19T02:09:00.001-07:00

فکر می کردم روزیه که فرق داره
امروز فهمیدم نداره
نه نداره

2011-04-13T14:04:00.000-07:00

سر کلاس انقلاب بهار پیچیده بود تو تنم و داشتم چرت می زدم . بعدش رامو کج کردم سمت نمازخونه . تو دانشکده خاک مرده پاشیدن . یه وقتی بود ظهرا میشستیم رو سنگای باغچه و همش لباس قرتیا رو می دیدیم . نظر می دادیم در موردشون . سلاملک می کردیم . می خندیدیم . غذا می خوردیم . عکس مینداختیم . حالا هیشکی نیست . دانشکده سوت و کوره و بوفه بسته ست و همه چیز کاملن بده . داشتم می رفتم نمازخونه . یه وقتی بود توی اون راهروها صدای آدم میومد . بوی رنگ میومد . پر بود از دخترای روسری به سر بسته ای که یه گوشه بساط کرده بودن با بوماشون . رو پله ها ردیفی میشستیم و هر کی میخواست رد بشه به جونمون غر میزد . در نماز خونه رو باز کردم . صدای موزیک میومد . دو تا دختر رو/زیر هم بودن و می بوسیدن همدیگه رو . موهاشون پریشون و قهوه ای . من مث آدمایی که بی گناهن و واقعن قصدشون مچ گیری نبوده مونده بودم میون در . مغزم ارور می داد که وات د فاک . سریع پاشدن . تشعشعات خشمشون به من می رسید . با همون وضعیت بدون روسری و مانتوی باز زدن بیرون . وسایلشون موند تو نمازخونه . می خواستم بگم من عینک ندارم . تشخیصتون نمی دم . نترسید . میرم . رفتم یه گوشه کز کردم . کمرمو چسبوندم به لوله ی شوفاژ . بعد یکیشون با عصبانیت مضاعف برگشت و با کفش اومد رو فرش و وسایلشونو برداشت و درو یه طوری کوبید به هم که ینی خیلی عنم ، گرفتم خوابیدم . حتی عینکمو نزده بودم تا وقتی بر می گردن واسه برداشتن وسایل ، ببینمشون . خوابیدم و چشممو که باز کردم . سه تا دختر کنارم نشسته بودن و همدیگه رو به ترتیب بند مینداختن . . دانشگا بوی روزای خوبمو نمی ده

من یه ترم هفتی چُرتالوی کوچولوئم

2011-04-10T00:26:00.000-07:00

دلم می خواد قسمت عمده ای از زندگیمو / فکرامو بالا بیارم

2011-03-26T05:35:00.001-07:00

2011-03-25T11:58:00.000-07:00

چیزی مثل الکل در هواست

حال آدمی مثل من را خراب می کند

خراب

...

اورهان ولی

2011-03-06T23:51:00.000-08:00

I've seen it change slowly

2011-03-04T13:45:00.000-08:00

سبز
سرد
بیمار
آبی
اندوهگین
مغروق

2011-03-04T04:22:00.000-08:00

جمعه ی هفته ی پیش
ما دو تا آل استار پرچم امریکا خریدیم
یه پایه ی انگشتر از طرف یه آقای پیرمردی بهمون بخشیده شد
من اومدم خونه و سکه ی دو پنیمو _که هدیه ی صاب-کانورس با شماره پای چل و چند بود _ کردمش انگشتر
و این جمعه
خیلی جمعه ی بیخودیه
صبح والدینم از خونه زدن بیرون
یکی مرده باز و فکر کردن بهش اذیتم می کنه
یک کلاغ چل کلاغ میگه توی برف دیشب
ماشینشون چپ کرده و
آمیتا باچان پشت فرمون بوده و
واو سرش له شده
الی رفته جمعه بازار
و الان توی ایستگاه سعدیه
امیر رفته تماشای مسابقه ی فوتبال
و پریشب موهاشو با شماره ی هشت کچل کرده و غمگینه
من از صبح بخاری رو گذاشتم رو سه . مث کوالا چسبیدم بهش
زمین یخه . خونه روی سیبری ساخته شده
مامان فرشا رو داده قالیشویی
یه روتختی گل-قرمز که واسه بچگیامه انداختم زیرم
زل زدم به نارنجی شعله و
فوبیای ترکیدن بخاری گازی ولم نمی کنه

2011-02-22T13:44:00.000-08:00

خیلی وقته
شبیه مامانای کارمند شدم
از اون زنای خسته که
گاهی وقتا تو اتوبوس و تاکسی چشماشونو هم میذارن
لبخنداشون تلخ و کجه
مقنعه و موهاشون هم
وقت کم میارن
شبا خسته ی واقعی ان

می دوئن
می دوئم
اما انگار خودمم می دونم
بی فایده س

2011-02-22T04:43:00.000-08:00

تماشا مرو
تماشا مرو
تماشا مرو
تماشا مرو
تماشا مرو
تماشا مرو
تماشا مرو
نک
تماشا تویی

اه . این از کجا تو سر منه دو روزه

2011-02-10T03:36:00.001-08:00

نگاه کن
تو هیچگاه پیش نرفتی
تو فرو رفتی

فروغ

2011-02-09T11:08:00.000-08:00

کاتلیا بازی

2011-01-31T09:02:00.000-08:00

حوصله ی خودمم ندارم

2011-01-22T09:43:00.000-08:00

زنگ آفرینش قیصرو براشون خوندم

افسانه گفت :‌ من به هیچ کس نمی گمش . سیر تو سماقیمونه . تقلب-کن و زرنگ و تخته پاک کن-بیار . زود می گیره حرفامو ؛ زودم فراموش می کنه . واسه همینم ترمشو شد هشت و نیم . خیلی اصرار کرد ده بدم بهش . اما من تازه چار نمره بهش داده بودم تا رسیده بود به هشت و نیم
زهرا گفت : یه آراشگا داشته باشم . بلامونه . همش می خنده . گاهی وقتا خیره میشه تو صورتم . خب گمونم نا امید میشه . ابروهاشو تیغ زده . همیشه مداد پشت پلکاش می کشه . پنکک برنزه و لباسای قرتی . من ولی صُبا رو هم رو هم لباس می پوشم . دو ور سرمو سنجاق می زنم و مقنعه مو سرم می کنم . ازم می پرسه :‌ خانوم مِتد ینی چی ؟ میگم ینی روش زهرا . میگه :‌ خانوم ما یه بار رفتیم آراشگا ، آراشگره ازم پرسید متدتون چیه . . ما موندیم
خانوم کریمی گفت : ‌دیگه مستاجر نباشیم . و خندید . زیر زیرکی . پسرش گاهی در کلاسو باز می کنه و میاد تو . می چسبه به مامانش . خانوم کریمی کُرده . مثلن بهم یاد داده بشگون گرفتن به کردی میشه چی
گفتم آرزو تو آرزوت چیه ؟ گفت مردن
فکر کردم حتمن امروز صبح که از خونه بیرون میومده ، دیشب که داشته می خوابیده ،‌ حسابی گریه کرده . چرا بهش سخت می گیرم ؟ چرا زوم کردم روش تا بن ماضی رو یاد بگیره . چرا گیر دادم بهش . وقتی بغض کرد هزار بار پشیمون شدم . فکر کردم این بچه دلش می خواسته امروز به یکی بفهمونه حالش بده . من که فهمیدم ، چرا نزدم رو شونه ش . آخ چرا نزدم رو شونه ش ؟
مصطفی گفت :‌ من آرزوم طولانیه . خبرنگار شم و از حقوق افغانیا دفاع کنم . گفتم عجب آرزویی مصطفی . به طولانی آرزوش فکر کردم که ازش هیچ حرفی نزده بود . به ربط خبرنگاری و حقوق
مجتبی گفت : بخورم و بخوابم . بخورم و بخوابم . بخورم و بخوابم
قاه قاه خندیدیم . همه مون . خودش خندید . بعد هی خندیدیم . هی خندیدیم . تا اشک از چشمام اومد . دستای مجتبی رو شماها ندیدید . تا اشک از چشماتون بیاد
ازم پرسید :‌ خانوم حالا شما ؟
مکث کردم . گفتم امممم . خببب . بچه ها . . . . خواستم بگم هیچی . نمی شد . نباید . من خانومشون بودم . اومده بودم نشون بدم زندگی قشنگ تر از این حرفاس بابا . گفتم بچه ها من خیلی آرزوهای زیادی دارم . مصطفی پوزخند زد که:‌ نمیشه . آرزو فقط یه دونه س

2011-01-15T05:13:00.000-08:00

جوراب شلواریم سرخابیه . انقد پوشیدمش دون دون شده . من ، اینجا - رو زمین موکتی - بین تخت و میز گیر افتادم . از داغی رده رده ای رادیاتور پشتمه شاید که دلم می خواد من و جوراب شلواریم و این داغی وحشی و نیم متر فضای مچاله شدنم جاودانه شیم . تکون نخورم . مث خرسای تنبل تا خود تولدم خوابای پنبه ای ببینم

2011-01-04T11:05:00.000-08:00

امشب از کلاس که درومدم ، مثل همیشه دم در منتظرم بودی که بارون گرفت . بعدش قنادی لرد و نون خامه ای و شیر کاکائوی داغ

کوله پشتیمو باز کردی . چشمامو بستی . یه چیزی گذاشتی توش . گفتی یه قول می دی ؟ گفتم اوهوم . گفتی تا نرسیدی خونه ، تا نَشستی رو تختت ، بازش نکن . گفتم قول ، پلکامو محکم زدم به هم
توی خونه ، رو تختم ، اولین واکنشم نسبت به آی پاد سوپر-سکسیم ، گریه بود

چارده دی هشتاد و نه بی مناسبت :*

2011-01-01T08:22:00.000-08:00

. .

2010-12-28T14:28:00.000-08:00

معمولی بودن
خیلی غمگینه

2010-12-13T03:34:00.000-08:00

لابد اون بالا ها یکی فکر ما بوده

2010-12-10T07:50:00.000-08:00

پاهاش یخ کرده

2010-12-03T13:51:00.000-08:00

. . نمی کِشم

2010-11-29T03:42:00.000-08:00

Feeling old and cold and grey

2010-11-27T05:30:00.000-08:00

داون بودم . جلوی شماره تلفنه نوشته شده بود : رزیدنس . زنگ زدم . می دونستم ممکنه با صدای خونگی یه زن ، یه مرد زیر شلواری پوش ، تلویزیونی که داره شو پخش می کنه یا جلز و ولز آشپزخونه مواجه بشم . یه پسربچه گوشی رو برداشت . گفت :‌ هلو . صدامو بیبی کردم ، گفتم : هلووو . گفت : های سارا
نمی دونم چرا . ولی توی اون شرایط من قابلیت اینو داشتم که سارا باشم . حالشو پرسیدم . بوس فرستادم براش . صدای بابای بچه هه از دور می اومد که داشت خودشو به تلفن و بچه نزدیک می کرد . فراموش کردم که با باباهه کار دارم . قطع کردم .

2010-11-22T07:45:00.000-08:00

اون یه طناب بود . من معنی با چنگ و دندون نگه داشتن رو درست با نقیضش یاد گرفتم . وقتی مثل یه موش کوچولو با دندونام - که حالا کُندن - طناب رابطه رو می جوییدم . و بعد یه روز صبح از خواب بیدار شدم ، دیدم دیگه خون ، خون رو نمی کشه . دیدم جیبام هم تنمو گرم می کنن هم دلمو . اون سال ، سال بد ، سال باد ، سال اشک ، سال شک ، سال روزهای دراز و استقامت های کم ، سالی که غرور گدایی می کرد . سال پست ، سال درد ، سال عزا ، سال خون ، سال کبیسه .

2010-11-21T15:12:00.000-08:00

نور ماشینا از پشت اون شیشه ی کثیف گردالی های رنگارنگی بودن ، تو کله م یه سناریوی غمگین می ساختم . کاری که خیلی وقتا جای دی دریمینگ انجامش می دم . یکی محکم کوبید رو شونه م . شونه ی راست . با وحشت چشمامو ریز کردم . تشخیص دادم که زنیه با موهای بلوند . صداشو نمیشنیدم . دستام ، دست و پاشونو گم کرده بودن ، هدفون رو با تاخیر و لرزش از تو گوشا در آوردن . یکی از موقعیت های ترسناک زندگی من ، اون لحظه ای محسوب میشه که موزیک توی گوشامه ؛ و کسی باهام دیالوگ برقرار می کنه . کسی ، راننده تاکسی ، آدم خیابونی ، دوستی که از پشت صدام می زنه . اما چیزی که من رو به هراس میندازه هیچ یک از این آدم ها نیستن ، ترسم از کسر ثانیه س که اون آدم ها من رو توش بازی ندادن و همچنان متوقع رفتار منطقین . می فهمین چی میگم ؟ اون لحظه ای که حریم ها شکسته میشن . کسی ، دستی ، انگشتی ، صدای بلندی به سمت من هجوم میاره . و گرومپ گرومپ گرومپ غریبه به شعاع لعنتی من قدم میذاره . لحظه ی نزدیکی ، از موقعیت های وحشتناک زندگیم به حساب میاد . فاصله ، این اون چیزیه که من خواستارشم . زن واسه بار دهم بود که لباش اینطوری تکون می خورد : اینجا یه جا خالیه . عصبانی بودم . هر ضربه ای من رو عصبی می کنه . می خواد اون ضربه یه ضربه ی دوستانه به سرم باشه یا ضربه ی ناگهانی به ذهنم . واقعیت اینه که اون زن منو از دوستی با تک پله ی جلوی اتوبوس ، نورای گردالی و سناریوی غمگین و موزیک خوب محروم کرده بود . زن اصرار داشت . نگاهش خیره بود روم . با تحکم ازم می خواست که بلند شم . و بشینم روی صندلی خالی . شاید اون زن نسبت به همه ی صندلی های خالی مسئول بود . متصدی صندلی های تنها . فرشته ی نجات جان انسان های کون-یخ . دستاشو کوبید روی صندلی خاکستری . گفت بشین . اطاعت کردم . به دختر صندلی کناری لبخند زدم که همدردی کسی رو خریده باشم تا در بهترین حالت لبخند آشنایی میل کنه به سمت لبخند "آره منم متوجه شدم که زنک خله" . چشماش شبیه فیلمای هارر تیله ای و خنک بودن . بدجوری با اون زن تبانی کرده بود . نشستم . مو بلونده سرشو آورد کنار گوشم که : دلم برات سوخت

2010-11-20T07:22:00.000-08:00

روز به شب نمی نشیند

2010-11-07T08:46:00.000-08:00

it made me want to tear up
15:30 p.m

2010-10-13T13:51:00.000-07:00

اون شب ، توی ترافیک ، اون قاصدک راهشو از میون ِ اون همه ماشین ، به یه تاکسی ِ قراضه باز کرد . درست افتاد رو پای من . نه رو پای اون راننده . نه روی صندلی های خالی . درست افتاد تو بغلم و تو پرسیدی از کجا آوردیش ؟ خودمم نمی دونستم
همه چیز خیلی عجیبه

2010-10-07T11:25:00.000-07:00

تو کافه مون ، دستتو مشت می کنی ، می گی بیار جلو دستتو . میارم جلو . مشتتو توی دستم باز می کنی . دو تا آدامس خرسی میفته توش . دو تا قرمز . تو می دونی زرد نمی خورم . می گی هردوش واسه تو . یکیشو باز می کنم . کاغذشو نصف می کنم . تو می دونی من فقط بلدم قایق بسازم . نصف ِ کاغذو ازم می گیری . واسه م یه پرنده ی قرمز می سازی . بهم میگی یه روز برات دایناسور می سازم

شاید نور ِ نئونی ِ یه مغازه ست این که افتاده رو دستم . شاید یکی از همین چراغ گازیای تو خیابون . شاید نور ِ ماهه . پشت ِ چراغ قرمز ، روان نویستو از تو کیفت در میاری ، این همون روان نویسه س که با هم از شهر کتاب نیاوران خریدیم . دست ِ چپمو می گیری تو دستت . روی اون تیکه ی نور ، یه پرنده می کشی . داره پرواز می کنه

2010-10-05T13:50:00.000-07:00

طبق ِ معمول قیچی رو برداشته بود و افتاده بود به جون ِ موهای فرفریش . کرده بودش شهر ِ آجیلی باز . تا منو دید داد زد : خوابگاهی شدم . و چقدر مدل ِ غمگین بودن ِ غزل با همه فرق داشت . من این دختره رو اصلن نمیشناسم . یه بار نشست رو نیمکت ، کنارم ، دست زد به موهام ، گفت چه موهای مشکی ِ کوتاه ِ خوبی داری . من ولی نتونستم در جوابش بگم چه موهای شهر آجیلی ِ خوبی داری . نگ داشت از ژاک پره ور واسه م حرف می زد ، بعد وسطاش از تنشام می گفتم ، غزل می خندید . دختره یه مدل ِ خاص ِ بدی می خندید . مث ِ آدمایی که وقت ندارن . که اگه یه فرصت ِ خنده واسه شون پیش بیاد باید از ته ِ حلقشون بخندن . به در و دیوار بخورن ، و صدای عجیب تولید کنن . اونطوری . دوست شدیم . دوست ِ گذری . صنایع دستی می خوند . یه روز با کلی ظرف ِ سفالی به بغل می دیدمش ، یه روز از کنار ِ هم رد می شدیم و تو همون تایم ِ کم از تیله های جادوییش حرف می زد ، یه روز از دکمه های محشرش . یه روز از خواهر کوچولوهاش . یه روز از تجربه ی علف کشیدنش . یه روز از در . یه روز از دیوار .

دختره ی خل و چل قاه قاه می خندید و از این می گفت که خانواده ش ترکش کردن و اومده خوابگاهی شده . بهش گفتم تو یه غزل ِ قوی هستی . سی و دو سه تا دندونش معلوم شدن و پلکاشو محکم کوبید رو هم و قاه قاه خندید . مث ِ آدمایی که وقت ندارن . مث ِ آدمایی که فرصتای خنده رو از دست نمی دن

2010-09-09T14:01:00.000-07:00

احساس ِ غربت داشتم . بی آرایش و ساده و بیریخت ، توی آینه ی روبرو خودمو نگاه کردم ، جلوتر از من دخترا ، دخترای زیبا ، دخترای زیبای بی تفاوت فیش ِ اپیلاسیون می گرفتن . نوبتم نمی شد . ح تا آرایشگاه منو رسوند و بعد رفت . با هزار مدل معذرت خواهی ِ مختلف ترکم کرد . یکی از سه زن ِ فیشی پرسید با کی می زنی موهاتو ؟ گفتم شیرین . و جون ِ پارت دوم نچرخید سر ِ زبونم . خب من این طوریم . نمی تونم به زنی که فقط اسمشو شنیدم بگم شیرین جون . آرایشگاه ، با اون همه آینه روی در و دیوارش ، غریبیم رو چند برابر منعکس می کرد . من ، یه دختر ِ عینکی ، با موهای مشکی ِ کوتاه ِ پسرونه م به اون منطقه ، با بیش از 200 زن که به نظر می رسید امشب می خوان برن عروسی ، تعلق نداشتم . و ح ، ح چرا می خواست منو با اسب ِ سفیدش جلوی قصری پیاده کنه که تو هیچ ساعت از روز یا شبش من سیندرلاش نبودم . اعتراف ِ ساده ایه ، اصلن شاید اعتراف نباشه ، شاید نوعی بی خیالی جلوه کنه ، اینکه من تا حالا جز برای کوتاهی ِ مو ، آرایشگاه نرفتم . داشتم ژورنالا رو نگاه می کردم ، یکی دستامو گرفت ، برد قسمت ِ شستشو ، سرمو دادم عقب ، منظره ی روبروی چشمهام ، زیر ِ بینی ِ چسب خورده ی شستشوگر بود و نقطه ی خون مردگی ِ سفیدی ِ چشمهاش . چشمهامو بستم . یکی گفت ، واسه این موها ژورنال می دیدی ؟ فک کردم چرا این ها ورسیون ِ موتاسیون یافته ی پدرمن ، که زنانگی رو با مو وزن می کنن . موهامو سپردم دست ِ مشاطه . که نه شیرین بود و نه وصله هایی مثل ِ جون بهش می چسبید . زن مثل ِ آرایشگر ِ مهربون ِ سابقم هیکلشو ول نکرده بود . سینه های بزرگی نداشت . صدای سین ِ بسم الله ش با اولین قیچیش به گوشم نمی خورد ، وقتی کارش تموم شد نزد رو شونه م تا بگه مبارک باشه . زن ، که شیرین نبود ، به سیستم ِ فاصله گذاری ِ برشتی عادت کرده بود . توی آینه یه دختر ِ زشت ِ کچل می دیدم . شالمو انداختم رو سرم و پله ها رو دوییدم پایین ، هیچ کفشی جا نمونده بود

2010-08-25T11:21:00.001-07:00

مامانم یه سطل ماست دستش گرفته ، کارای منو ماس مالی می کنه

2010-08-18T03:33:00.000-07:00

خودخواهی ِ آدما
چیزیه که در حال ِ حاضر آزارم می ده

2010-08-13T14:02:00.000-07:00

عجب فتادن ِ مرد است
در کمند ِ غزال . .

2010-08-13T13:59:00.000-07:00

کاش
یکی واسه م سعدی می خوند

2010-07-23T13:27:00.000-07:00

خواهش می کنم
یه قسمت ِ گنده ای از خاطرات ِ بچگی ِ آدم نباشید
به من محبت نکنید
هر هفته نیاید خونه مون
وقتی ازدواج کردید ، بچه های ناز و گولی به دنیا نیارید
نذارید من به بچه تون راه رفتن یاد بدم
نذارید بچه تون چش چش دو ابرو رو از من یاد بگیره
نذارید به من بگه گزاله
نذارید این همه بوسشون کنم
نذارید این همه عکس ازشون بندازم
نکنید این همه رو
اگه می خواین مهاجرت کنین

2010-07-19T15:07:00.000-07:00

کفشهام بنفش بودن
بارون می اومد
چقدر دلم تنگ شده

2010-07-16T06:44:00.001-07:00

انگشت وسطی و اشاره ی دست ِ راستم تیک گرفتن . فک کنم اسمش سندروم ِ موسه . هی فشارشون می دم رو موس .
اینا فشار ِ عصبی ان ؟ کار ِ زیاد با کامپیوترن ؟ یا کمبود ِ توئن ؟

2010-07-14T11:29:00.000-07:00

بند ِ کفشامو بستم . به نظرم رسید مَرد ، دختری رو که بند کفشهاش سبز ِ کله اردکیه خیلی جدی نمی گیره . مکث کردم روی کفشام . برگشتم به خونه نگاه کردم . خیلی تنها بودم توی اون لحظه . و دهنم بو می داد . مطمئن بودم اگه یک روز کسی رو بخوام استخدام کنم ، اون شخص دهنش بو نخواهد داد . و هیچ وقت اولین سوالی که از کارمندم می پرسم این نخواهد بود که : علاقه داری ؟ چون می دونم هیچ آبدارچی ای عاشق ِ چایی ریختن نیست . و هیچ دختری عاشق ِ ناز کردن برای غریبه ها پشت ِ تلفن . و من علاقمند نبودم اینو به اون آدم بفهمونم . چون می دونستم ، و چقدر خوب می دونستم که اون آدم منو یه پاره استخون می بینه که می تونه ازش کار بکشه و در ازاش برچسب ِ دیزاینر رو پیشونیم بچسبونه . توی اون لحظه ، ممنون ِ بندای کله اردکی ِ احمقم بودم ، که نمیذاشتن هیچ آقازاده ای منو جدی بگیره . منو استخدام کنه

2010-07-06T05:33:00.001-07:00

بوت تو دماغمه لعنتی

2010-07-06T05:28:00.001-07:00

الهام میگه
تو همیشه آماده ای

آماده ی حمله ای

2010-07-06T05:24:00.000-07:00

بهم یاد ندادن خوشحالی کردنو . .

2010-06-28T00:45:00.000-07:00

جی میلمو بازکردم
چشمام برق زد
*

2010-06-16T01:36:00.000-07:00

به مامان گفتم
کابوسام برگشتن
نگران نگام کرد
می دونست از چی حرف می زنم

2010-06-10T02:57:00.000-07:00

یه دقه
ولم کنید

2010-06-08T11:04:00.000-07:00

میگه
خوبی . یه مدته خوب بودن توت می بینم
میگم
تاثیر ِ دوست داشتنه ، دوست داشته شدن
میگه
اما هنوز غم ِ چشمات اعصابمو خورد می کنه . تو چته ؟
می خندم . جوابی ندارم
خونه مریضه
خونه بیمارم می کنه
یک سال از اون ماجرای لعنتی میگذره و
دل ِ کوچولوی کینه ایم
نبخشیده

2010-06-05T03:55:00.000-07:00

در روشنایی دوسترش می دارم
و در تاریکی دوسترش می دارم

..
شاملو

2010-05-26T11:27:00.000-07:00

حتی
ماهی م
اون شب
از غصه ی من
دق کرد و مُرد
اما تو
قد ِ یه ماهی هم نبودی
خدا

2010-05-25T07:47:00.000-07:00

no one
can
break
me
.

2010-05-09T12:01:00.000-07:00

نفسم بالا نمیاد

2010-03-19T09:23:00.000-07:00

Blue